Menu

W CIENIU WIŚNI

Zapraszamy od 7 października na cykl wykładów „W cieniu wiśni. Historia obrazów przepływającego świata”

Czwartki  godz. 20.00

Prowadząca: Maja Wolniewska

Pojedyncze bilety na spotkania  lub karnet na cały można kupić w zakładce ZGŁOSZENIA, która znajduje w prawym, górnym rogu strony (www.arttransfer.pl/zgloszenia). Pojedynczy bilet kosztuje 27 zł., koszt karnety na 4 wykładów wynosi 81 zł. Wykład odbywać się będzie na platformie Zoom. Link do wykładu znajduje się na bilecie. W razie pytań prosimy o kontakt na office@arttransfer.pl

 

07.10  Bijing-ga, czyli obrazy pięknych kobiet

14.10 Magia pejzażu, zwierząt i kwiatów

21.10 Z wizytą w teatrze kabuki

28.10 Era Światłych Rządów

 

Estetyka japońska pociąga świat zachodu od połowy XIX wieku, kiedy to nastąpił orientalistyczny boom. Od lat więc wystawy sztuki dalekiego wschodu wzbudzają niezwykłe emocje i fascynują swoją odmiennością. Podczas październikowego cyklu wykładów postaramy się wspólnie zdefiniować tą azjatycką „odmienność”, poprzez poznanie kontekstu historycznego, podstaw filozofii, estetyki a także oczywiście poprzez drzeworyty ukiyo-e (jap. 浮世絵). Termin tłumaczy się jako „obrazy przepływającego świata”. Nazwa nawiązuje do okresu Edo – wielokrotnie mitologizowanej i uważanej przez wielu niemal za bajkową epokę w dziejach Japonii. Czas dobrobytu i stabilizacja państwa poprzez zakończenie wojen domowych, zaczął kojarzyć się z okresem pięknem i beztroską, rozkwitem literatury, sztuki, mody i teatru. Każdy z artystów wyspecjalizował się w określonej tematyce: dla Kunisady był to przede wszystkim teatr kabuki, Kuniyoshi zafascynował się światem duchów i zjaw, Utamaro skupił się na kobiecym pięknie, pokazując codzienne rytuały mieszkanek Japonii. Hiroshige zafascynowała góra Fuji, zresztą nikt z taką czułością nie patrzył na otaczającą przyrodę.

07.10 –  “Bijing-ga, czyli obrazy pięknych kobiet”

Bijing-ga ((jap.美人画), czyli portrety pięknych kobiet to typ przestawień często pojawiających się japońskim drzeworytnictwie okresu Edo. Nazwa stylu pochodzi od słowa „bijin”- piękny i „ga” czyli obraz. Obrazy pięknych kobiet to niezwykłe przedstawienia, dzięki którym możemy przyjrzeć się życiu codziennemu kobiet w okresie Edo. Termin ten najcześciej wiązany jest z nurtem ukiyo-e, Kitagawa Utamaro zaś jako jeden z niewielu artystów epoki poświęcił bijin-ga niezwykłą uwagę, doprowadzając swoje „piękności” do mistrzowskiej rangi. Modelki nie zwracają uwagi portretującego je artystę, zajmują się sobą i swoim światem – czeszą się, kąpią, pomagają współtowarzyszką w codzienniej toalecie. Jak wyglądały prace domowe? Jak wyglądał makijaż, jak zmieniał się kanon piękna? Nie można zapomnieć, że to także styl nacechowany erotycznie: wśród bijin-ga królowały portrety kurtyzan czy oiran. Kim były mieszkanki Yoshiwary, dzielnicy rozkoszy? Jakie stroje nosiły, jakie miały zwyczaje i dlaczego tak silnie inspirowały artystów?

Kitagawa Utamaro, Matka i dziecko, drzeworyt barwny, ok. 1793

 

14.10 – “Magia pejzażu, zwierząt i kwiatów”

Pejzaże Hiroshige i Hokusaia uznawane są jedne z najbardziej ikonicznych przedstawień sztuki japońskiej. Każdy, nawet osoby na co dzień nie związane ze światem sztuki, kojarzy „Wielką falę w Kanagawie”, czy inne przedstawienia góry Fuji, które na stałe wpisały się w kanon historii sztuki. Patrząc na grafiki tworzone przez obu artystów zwykle skupiamy się jedynie na bezsprzecznych walorach estetycznych, zapominając przy tym o przedstawieniach codziennego życia, które toczyło się u stóp Fuji-san. Pejzaże epoki Edo to gratka nie tylko dla miłośników sztuki japońskiej, ale antropologów, którzy mogą czerpać z drzeworytów niezwykle ciekawy materiał badawczy, udowadniając tym samy jak silny związek łączy człowieka z naturą. W przedstawieniach ukiyo-e pojawiają się także obrazy kwiatów i ptaków, czyli kacho-ga (花鳥画). To rysunki niemal naukowe, z niezwykłą dbałością oddające każdy szczegół budowy roślin i zwierząt. Kompozycje te nigdy nie są przypadkowe: ptaki i rośliny przypisane były do pór roku, a ich połączenia zawsze miały symboliczne znaczenie.

Ohara Kohon, pszczoła i modliszka, drzeworyt barwny

 

21.10 – „Z wizytą w teatrze kabuki”

Teatr kabuki kochany jest zarówno przez Japończyków jak i cudzoziemców. Wspaniałe charakteryzacje, przerysowane postacie: początkowo sztuki kabuki, ze względu na swoją oczywistość, kierowane były do uboższych warstw społeczeństwa, z czasem zaczęły być jedną z najbardziej popularnych i uwielbianych przez mieszkańców Japonii formą rozrywki. Edo, ze względu na swoją charakterystykę i prowadzoną przez shogunat politykę, bardzo szybko wykształciło klasę bogatego mieszczaństwa, które stało się grupą odbiorczą wszelkich form kultury. Barwny świat aktorów kabuki z lubością portretował Utagawa Kunisada – jego drzeworyty świetnie odzwierciedlają sceniczną ekspresje bohaterów, są także wspaniałym odzwierciedleniem ducha epoki. W konkury z Kunisadą stawał Kuniyoshi – obaj twórcy pochodzili ze słynnej szkoły Utagawa i przez długie lata walczyli o uznanie publiczności.

Utagawa Kuniyoshi Tsumago 43. przystanek. Zjawa kobiety lisa z serii Sześćdziesiąt dziewięć etapów drogi Kisokaido, drzeworyt barwny

28.10 – „Era Światłych Rządów”

Okres Meiji była nazywany także jako „„Era Światłych Rządów” (jap. 明治時代). Rządy cesarza Matsuhito były dla kraju pod wieloma względami rewolucyjne, pozwalające zabłysnąć Japonii na arenie międzynarodowej. Rewolucja oznaczała jednak odejście od tradycji, do lamusa zostały odesłane kimona, drzeworyty i tradycyjne obrzędy, którymi paradoksalnie tak bardzo zafascynował się świat zachodu. Powstałe w okresie Meiji druki shin – hanga (jap. 新版画)były więc swoistym połączeniem starego i nowego. Artyści początku XX wieku czerpali wiedzę i technologiczne rozwiązania od mistrzów drzeworytnictwa poprzedniej epoki, jednak nadawali swoim przedstawieniom zupełnie inny, naznaczony sentymentalizmem, charakter. Jak wyglądał rozwój sztuki japońskiej po otwarciu granic? Do czego doprowadziła rewolucja Meiji? Jaki wpływ na sztukę nowoczesną miało tradycyjne rzemiosło?


Hasui Kawase, Świątynia Zojo-ji w Shiba, z cyklu Dwadzieścia widoków Tokio, 1925

 

Prowadząca: Maja Wolniewska

 

Historyczka sztuki, kuratorka, krytyczka. Autorka licznych publikacji i recenzji, współpracowała m.in. z Magazynem Szum czy portalem Niezła Sztuka. Na studiach magisterskich prowadziła badania związane z  japońską estetyką i poczuciem piękna, bazując przy tym przede wszystkim na drzeworytach ukiyo-e. Jej fascynacja sztuką japońską zapoczątkowała wystawa „Utagawa Kuniyoshi. W świecie legend i fantazji”, zorganizowana przez krakowskie Muzeum Narodowe w 2011 roku. Od 2019 roku związana z Fundacją Artystyczna Podróż Hestii, gdzie odpowiada przede wszystkim za harmonogram wystawienniczy w Pawilonie Sztuki ERGO Hestii i program art brandingowy Fundacji.

Zapisz się do naszego newsletter

Wiadomości bezpośrednio na Twoją skrzynkę!