Menu

Dorośli i Sztuka

Dorosłym odbiorcom sztuki proponujemy udział w naszych cowtorkowych spotkaniach-wykładach pod nazwą „SZTUKI TRANSFEROWANIE”. Wykłady prowadzone przez doświadczonych edukatorów i pasjonatów, są doskonałą okazją, żeby wspólnie porozmawiać nie tylko o dziełach i twórczości najważniejszych postaci w historii sztuki, ale też posłuchać mało znanych ciekawostek z życia artystów światowego formatu.

Wszystkie organizowane przez nas spotkania odbywają się w Pawilonie Sztuki.

NASI PROWADZĄCY:

Magdalena Kąkolewska
Uważam, że sztuka jest niezbędnym elementem życia, ponieważ kontakt z nią daje wolność i pozwala nam poznać bogactwo własnego wnętrza. Za swój cel przyjęłam upowszechnianie edukacji przez sztukę. Wierzę, że jest to droga, aby zmieniać świat, ponieważ umożliwia komunikację bez barier oraz ekspresję tego, co w nas najlepsze. Mam przekonanie, że sztuka to droga do innowacji i budowania dialogu pomiędzy różnymi środowiskami. Jestem historykiem sztuki, kuratorką wystaw, edukatorką, wykładowcą, założycielką Fundacji Art Transfer, prezesem Fundacji Artystyczna Podróż Hestii. 

Ewa Szachowska
Koordynatorka i autorka projektów edukacyjnych oraz wieloletnia współpracowniczka Fundacji Art Transfer. Prowadzi zajęcia, spotkania, wykłady i różnorodne działania edukacyjne wykorzystujące medium sztuki, dedykowane głównie dzieciom, ale także młodzieży oraz dorosłym. Pasjonatka historii sztuki – z wykształcenia i z zamiłowania. Zajmuje się edukacją przez sztukę i arteterapią zarówno od strony koncepcyjnej, jak i praktycznej oraz warsztatowej.

 

 

 

PROGRAM WYKŁADÓW W RAMACH „SZTUKI TRANSFEROWANIA”
  15 stycznia 2019 – 2 kwietnia 2019

KIEDY? Wtorki, godz. 11.00-12.30
GDZIE? Pawilon Sztuki, Mokotów, ul. Franciszka Kostrzewskiego 1, domofon 131
ZAPISY I INFORMACJA: office@arttransfer.pl, telefon: 513 525 045 lub u prowadzącego wykłady.

Cena jednego spotkania: 25 zł.
Płatność tylko przelewem: 
Fundacja Art Transfer – Pawilon Sztuki
Warszawa, ul. Kostrzewskiego 1
nr rachunku: 51213000042001061123610001 (Volkswagen Bank )
z dopiskiem DAROWIZNA 

  • 15 stycznia: Vincent van Gogh (wykład Ewy Szachowskiej)

    Malować zaczął dopiero przed trzydziestką. W ciągu dziesięciu niezwykle intensywnych lat swojej twórczości stworzył ponad 900 obrazów. Z matematycznego punktu widzenia daje to porażający wręcz wynik w postaci 1 gotowego dzieła co 36 godzin!
     
    Paradoksalnie najlepsze swoje obrazy Vincent van Gogh tworzył w najmroczniejszych chwilach napadów lękowych i nawrotów zaburzeń psychicznych, na które cierpiał aż do śmierci w wieku 37 lat.
     
  • 22 stycznia: Paul Gauguin (wykład Magdy Kąkolewskiej)
    Gauguin pozostawił po sobie imponującą spuściznę, na którą składają się obrazy, rysunki, grafiki oraz dzieła wykonane w ceramice. Jego obrazy wibrują, a żywe nasycone kolory, którymi się posługiwał, zapowiadają najwybitniejsze dzieła ekspresjonistycznego malarstwa XX w.

    Obraz Paula Gauguina „Nafea faa ipoipo” (w języku tahitańskim „Kiedy mnie poślubisz”) namalowany w 1892 roku przez ponad 1,5 roku był najdroższym obrazem świata. Sprzedany poza oficjalnym rynkiem aukcyjnym w lutym 2015 roku przez Rudolfa Staechelina z Bazylei za 290 milionów euro, najprawdopodobniej stał się własnością rodziny królewskiej w Katarze. 15 listopada 2017 roku palmę pierwszeństwa odebrał mu obraz „Salvador Mundi” przypisywany Leonardowi da Vinci.

  • 29 stycznia: Henri de Toulouse-Lautrec (wykład  Ewy Szachowskiej)
    Sławę przyniósł mu plakat pt. „La Goulue”, przygotowany dla Moulin Rouge i przedstawiający tancerki, zabawiające gości w rytm skocznego kankana. Żył krótko, ale intensywnie. W chwili śmierci w 1901 r. miał zaledwie 37 lat, ale zdążył zostawić po sobie 275 akwareli, 369 wydruków (w tym plakatów), 737 obrazów i blisko 5000 rysunków. W historii sztuki zapisał się jako przedstawiciel postimpresjonizmu i nieoceniony plakacista.

  • 5 lutego: WYKŁAD PRZESUNIĘTY NA 12 LUTEGO

  • 12 lutego: Nabiści – Maurice Denis i Pierre Bonnard  (wykład Magdy Kąkolewskiej)
    Rolą artysty nie jest niewolnicza imitacja natury, lecz nadawanie formy wizualnej własnym marzeniom.
    /
    Maurice Denis

    Nabiści głosili, że w dziele sztuki rzeczywistość ulega podwójnej deformacji: subiektywnej, wyrażającej osobiste przeżycia artysty i nadającej obrazowi znaczenia symboliczne, oraz obiektywnej, ujednolicającej poszukiwania artystyczne wszystkich przedstawicieli grupy w duchu dekoracyjnej syntezy (wszyscy interesowali się literaturą, muzyką, filozofią, religioznawstwem). Sztukę nabistów charakteryzuje dbałość o wartości formalne, preferowanie kompozycji figuralnej, stłumiony koloryt i stosowanie płaskich plam barwnych, ograniczonych wyrazistym konturem. Nabiści uprawiali zarówno malarstwo sztalugowe i ścienne, jak i scenografię, typografię, plakat, witraż, rzeźbę, sztukę zdobniczą      

  • 19 lutego:  James Ensor (wykład  Ewy Szachowskiej)
    Twórczość Ensora, wielkiego nowatora, prekursora symbolizmu i ekspresjonizmu, wymieniana jest obok Gauguina i Van Gogha jako swoisty klucz do sztuki XX w.   

    Był zafascynowany maską i jej metafizycznym znaczeniem. Niektórzy mówią o nim „malarz koszmarów nocnych”. Uważany jest za prekursora ekspresjonizmu. Malował obrazy pełne głębokiej psychologicznej wymowy, analizujące istotę człowieczeństwa. Fascynacja maskami narodziła się w sklepiku z upominkami prowadzonym przez jego matkę. Sprzedawała tam chińskie i weneckie maski karnawałowe.

  • 26 lutego:  WYKŁAD PRZESUNIĘTY NA 5 MARCA
  • 5 marca: Antonio Gaudi  (wykład  Ewy Szachowskiej)
    Niezwykle oryginalne, magiczne budowle tego wybitnego katalońskiego architekta można podziwiać w Barcelonie. Jego dzieła stały się wizytówką miasta i przyciągają rzesze turystów z całego świata. Projektował nie tylko budynki, ale również meble i elementy wyposażenia wnętrz. Antoni Gaudí łączył w swoich projektach prostotę i funkcjonalność z niezwykle oryginalnym wzornictwem. Unikał ostrych kątów i starał się nadać swoim budowlom jak i przedmiotom codziennego użytku zaokrąglone kształty. Jego największym źródłem natchnienia była natura. Gaudí obserwował jakie struktury tworzyła natura, by móc zastosować te same rozwiązania w swoich projektach. Projekty Gaudiego przenoszą zwiedzających w magiczną baśń, gdzie wszystkie elementy współgrają ze sobą, tworząc harmonijną przestrzeń.

  • 12 marca: Henri Matisse (wykład Magdy Kąkolewskiej)
    Uważany za najsłynniejszego fowistę. Wykształcił  własny styl. Sławę osiągnął już za swego życia. Matisse zapełniał swoje płótna plamami żywych, świetlistych, zwykle silnie kontrastowych barw, które częstokroć, w trosce o czytelność obrazu, obwodził delikatnym konturem. Jego pierwsze prace, które co prawda były przedmiotem żartów i kpin, z miejsca umieściły artystę w czołówce francuskiej awangardy.  Dół formularza

    W późniejszym okresie swojego życia, kiedy nie mógł już poruszać się bez wózka, Matisse zwrócił się w kierunku wycinanek. Miał 72 lata, kiedy pierwszy raz zaczął wycinać kształty z papieru, bez uprzedniego tworzenia szkicu. Jego prace, łączące w sobie cechy rzeźby i malarstwa, były dla niego ujściem jednocześnie dla spontaniczności, jak i dyscypliny. Twierdził także, że dzięki nowej technice odkrył, czego pragnęła i do czego dążyła sztuka jego epoki.

  • 19 marca: Andre Derain (wykład Ewy Szachowskiej)
    Malarz, grafik, rzeźbiarz i scenograf, jeden z założycieli fowizmu. Fowizm rozwijał się w latach 1905-1908 (czasy secesji w architekturze). Kierunek ten powstał we Francji. Nazwa Fowizm wzięła się od francuskiego słowa ‚le fauve’ oznaczającego ‚dzika bestia’. Derain proponował malarstwo uwolnione od dyktatu imitowania natury, zadowalające się dwuwymiarowymi płaszczyznami, z rysunkiem graniczącym z deformacją, z plamami ostro skontrastowanych jaskrawych kolorów, traktowanych niezależnie od przedstawianych motywów i obiektów. To malarstwo wydobywało ich zmysłowość, emocjonalność, nastrojowość. I zwiastowało ekspresjonizm.
  • 26 marca: Maurice de Vlaminck i Kees van Dongen (wykład Magdy Kąkolewskiej) 

    Maurice Vlaminck
    Był jednym z czołowych przedstawicieli fowizmu. Nie był wykształconym malarzem. Fascynowała go sztuka ludowa i prymitywna oraz rzeźba afrykańska. Jeśli obrazy fowistów przywoływały na myśl dzikie bestie, to prace Vlamincka, dzięki niezwykłej intensywności i jaskrawości barw, były z nich najdziksze.

    Kees van Dongen
    Portrecista kosmopolitycznych salonów. Malował głównie portrety paryskich aktorów i ludzi sceny. Jego prace charakteryzowała intensywność kontrastujących ze sobą kolorów, surowy realizm i czarne kontury. Nazywany „malarzem burdeli” van Dongen był szczególnie zafascynowany dzielnicą czerwonych latarni, przedstawiając tancerzy, piosenkarzy i prostytutki. Później wyspecjalizował się w także w portretach kobiet z towarzystwa które lubiły sposób, w jaki wydłużał ich kształty i sprawiał, że wyglądały zarówno elegancko, jak i nieco niebezpiecznie.

  • 2 kwietnia: Diego Riviera (wykład Ewy Szachowskiej)
    Rivera był dla Fridy Kahlo i Angeliny Beloff niespełnioną i najsilniejszą miłością. To, co cechowało te zdolne, wyjątkowe – w gruncie rzeczy bardzo silne kobiety – pisarz Henry James określiłby zapewne jako „nieprawdopodobne uwielbienie mężczyzny”. W Polsce Diego Rivera jest znany głównie jako mąż meksykańskiej malarki Fridy Kahlo. „Słoń i gołębica” – mówiono na salonach o parze artystów. Tymczasem to ona żyła w cieniu sławnego muralisty, którego dzieła można podziwiać zarówno w Pałacu Narodowym w mieście Meksyk, jak i w Muzeum Sztuki w Detroit.

CO JESZCZE WARTO WIEDZIEĆ O NASZYCH SPOTKANIACH?

  • Fakt, że grono naszych stałych bywalców stale się powiększa, daje nam dużą satysfakcję i ochotę do wspólnego penetrowania coraz to nowych obszarów historii sztuki. Przychodzą do nas niezwykli słuchacze: ciekawi świata, otwarci na nowości, dzielący się swoją wiedzą, podróżujący.
  • W naszych rozmowach o sztuce podejmujemy tematy przekrojowe, przedstawiające różne motywy. Uważamy bowiem, że takie podanie tematu sprzyja porządkowaniu własnej wiedzy, rozszerza zasób naszych własnych wiadomości. Anegdoty o artystach i ich dziełach, marszandach, zaskakujących transakcjach na aukcjach sztuki ubarwiają nasze opowieści i dodają im humoru.
  • Zależy nam bardzo, aby nasi goście poprzez kontakt ze sztuką odpoczęli od codzienności i choć na chwilę przenieśli się do świata wyobraźni; żeby przywołali wspomnienia odwiedzanych miejsc związanych ze sztuką, wakacji, podróży. Pomagamy pielęgnować wewnętrzna potrzebę samorealizacji, poznawania rzeczy nowych. Obcowanie ze sztuką daje poczucie wolności, pogłębia naszą kreatywność, pobudza do zadawania sobie i światu pytań, pozytywnie nastawia do inności, sprzyja tolerancji.
  • Na naszych wykładach, spotkaniach i warsztatach staramy się stworzyć przyjazną, pozytywna atmosferę. Dbamy o naszych słuchaczy, opowiadamy o tym co ciekawego dzieje się w danym momencie w Warszawie, co warto zobaczyć, na jaką wybrać się wystawę. Ponieważ w Pawilonie Sztuki odbywają się wernisaże i wystawy młodych polskich twórców, nasi słuchacze mają możliwość na bieżąco w tych wydarzeniach uczestniczyć.