Menu

Dorośli i Sztuka

Dorosłym odbiorcom sztuki proponujemy udział w naszych cowtorkowych spotkaniach-wykładach pod nazwą „SZTUKI TRANSFEROWANIE”. Wykłady prowadzone przez doświadczonych edukatorów i pasjonatów, są doskonałą okazją, żeby wspólnie porozmawiać nie tylko o dziełach i twórczości najważniejszych postaci w historii sztuki, ale też posłuchać mało znanych ciekawostek z życia artystów światowego formatu.

Wszystkie organizowane przez nas spotkania odbywają się w Pawilonie Sztuki.

NASI PROWADZĄCY:

Magdalena Kąkolewska
Uważam, że sztuka jest niezbędnym elementem życia, ponieważ kontakt z nią daje wolność i pozwala nam poznać bogactwo własnego wnętrza. Za swój cel przyjęłam upowszechnianie edukacji przez sztukę. Wierzę, że jest to droga, aby zmieniać świat, ponieważ umożliwia komunikację bez barier oraz ekspresję tego, co w nas najlepsze. Mam przekonanie, że sztuka to droga do innowacji i budowania dialogu pomiędzy różnymi środowiskami. Jestem historykiem sztuki, kuratorką wystaw, edukatorką, wykładowcą, założycielką Fundacji Art Transfer, prezesem Fundacji Artystyczna Podróż Hestii. 

Ewa Szachowska
Koordynatorka i autorka projektów edukacyjnych oraz wieloletnia współpracowniczka Fundacji Art Transfer. Prowadzi zajęcia, spotkania, wykłady i różnorodne działania edukacyjne wykorzystujące medium sztuki, dedykowane głównie dzieciom, ale także młodzieży oraz dorosłym. Pasjonatka historii sztuki – z wykształcenia i z zamiłowania. Zajmuje się edukacją przez sztukę i arteterapią zarówno od strony koncepcyjnej, jak i praktycznej oraz warsztatowej.

 

 

 

PROGRAM WYKŁADÓW W RAMACH „SZTUKI TRANSFEROWANIA”
  15 stycznia 2019 – 25 czerwca 2019

KIEDY? Wtorki, godz. 11.00-12.30
GDZIE? Pawilon Sztuki, Mokotów, ul. Franciszka Kostrzewskiego 1, domofon 131
ZAPISY I INFORMACJA: office@arttransfer.pl, telefon: 513 525 045 lub u prowadzącego wykłady.

Cena jednego spotkania: 25 zł.
Płatność tylko przelewem: 
Fundacja Art Transfer – Pawilon Sztuki
Warszawa, ul. Kostrzewskiego 1
nr rachunku: 51213000042001061123610001 (Volkswagen Bank )
z dopiskiem DAROWIZNA 

  • 15 stycznia: Vincent van Gogh (wykład Ewy Szachowskiej)

    Malować zaczął dopiero przed trzydziestką. W ciągu dziesięciu niezwykle intensywnych lat swojej twórczości stworzył ponad 900 obrazów. Z matematycznego punktu widzenia daje to porażający wręcz wynik w postaci 1 gotowego dzieła co 36 godzin!
     
    Paradoksalnie najlepsze swoje obrazy Vincent van Gogh tworzył w najmroczniejszych chwilach napadów lękowych i nawrotów zaburzeń psychicznych, na które cierpiał aż do śmierci w wieku 37 lat.
     
  • 22 stycznia: Paul Gauguin (wykład Magdy Kąkolewskiej)
    Gauguin pozostawił po sobie imponującą spuściznę, na którą składają się obrazy, rysunki, grafiki oraz dzieła wykonane w ceramice. Jego obrazy wibrują, a żywe nasycone kolory, którymi się posługiwał, zapowiadają najwybitniejsze dzieła ekspresjonistycznego malarstwa XX w.

    Obraz Paula Gauguina „Nafea faa ipoipo” (w języku tahitańskim „Kiedy mnie poślubisz”) namalowany w 1892 roku przez ponad 1,5 roku był najdroższym obrazem świata. Sprzedany poza oficjalnym rynkiem aukcyjnym w lutym 2015 roku przez Rudolfa Staechelina z Bazylei za 290 milionów euro, najprawdopodobniej stał się własnością rodziny królewskiej w Katarze. 15 listopada 2017 roku palmę pierwszeństwa odebrał mu obraz „Salvador Mundi” przypisywany Leonardowi da Vinci.

  • 29 stycznia: Henri de Toulouse-Lautrec (wykład  Ewy Szachowskiej)
    Sławę przyniósł mu plakat pt. „La Goulue”, przygotowany dla Moulin Rouge i przedstawiający tancerki, zabawiające gości w rytm skocznego kankana. Żył krótko, ale intensywnie. W chwili śmierci w 1901 r. miał zaledwie 37 lat, ale zdążył zostawić po sobie 275 akwareli, 369 wydruków (w tym plakatów), 737 obrazów i blisko 5000 rysunków. W historii sztuki zapisał się jako przedstawiciel postimpresjonizmu i nieoceniony plakacista.

  • 5 lutego: WYKŁAD PRZESUNIĘTY NA 12 LUTEGO

  • 12 lutego: Nabiści – Maurice Denis i Pierre Bonnard  (wykład Magdy Kąkolewskiej)
    Rolą artysty nie jest niewolnicza imitacja natury, lecz nadawanie formy wizualnej własnym marzeniom.
    /
    Maurice Denis

    Nabiści głosili, że w dziele sztuki rzeczywistość ulega podwójnej deformacji: subiektywnej, wyrażającej osobiste przeżycia artysty i nadającej obrazowi znaczenia symboliczne, oraz obiektywnej, ujednolicającej poszukiwania artystyczne wszystkich przedstawicieli grupy w duchu dekoracyjnej syntezy (wszyscy interesowali się literaturą, muzyką, filozofią, religioznawstwem). Sztukę nabistów charakteryzuje dbałość o wartości formalne, preferowanie kompozycji figuralnej, stłumiony koloryt i stosowanie płaskich plam barwnych, ograniczonych wyrazistym konturem. Nabiści uprawiali zarówno malarstwo sztalugowe i ścienne, jak i scenografię, typografię, plakat, witraż, rzeźbę, sztukę zdobniczą      

  • 19 lutego:  James Ensor (wykład  Ewy Szachowskiej)
    Twórczość Ensora, wielkiego nowatora, prekursora symbolizmu i ekspresjonizmu, wymieniana jest obok Gauguina i Van Gogha jako swoisty klucz do sztuki XX w.   

    Był zafascynowany maską i jej metafizycznym znaczeniem. Niektórzy mówią o nim „malarz koszmarów nocnych”. Uważany jest za prekursora ekspresjonizmu. Malował obrazy pełne głębokiej psychologicznej wymowy, analizujące istotę człowieczeństwa. Fascynacja maskami narodziła się w sklepiku z upominkami prowadzonym przez jego matkę. Sprzedawała tam chińskie i weneckie maski karnawałowe.

  • 26 lutego:  WYKŁAD PRZESUNIĘTY NA 5 MARCA
  • 5 marca: Antonio Gaudi  (wykład  Ewy Szachowskiej)
    Niezwykle oryginalne, magiczne budowle tego wybitnego katalońskiego architekta można podziwiać w Barcelonie. Jego dzieła stały się wizytówką miasta i przyciągają rzesze turystów z całego świata. Projektował nie tylko budynki, ale również meble i elementy wyposażenia wnętrz. Antoni Gaudí łączył w swoich projektach prostotę i funkcjonalność z niezwykle oryginalnym wzornictwem. Unikał ostrych kątów i starał się nadać swoim budowlom jak i przedmiotom codziennego użytku zaokrąglone kształty. Jego największym źródłem natchnienia była natura. Gaudí obserwował jakie struktury tworzyła natura, by móc zastosować te same rozwiązania w swoich projektach. Projekty Gaudiego przenoszą zwiedzających w magiczną baśń, gdzie wszystkie elementy współgrają ze sobą, tworząc harmonijną przestrzeń.

  • 12 marca: Henri Matisse (wykład Magdy Kąkolewskiej)
    Uważany za najsłynniejszego fowistę. Wykształcił  własny styl. Sławę osiągnął już za swego życia. Matisse zapełniał swoje płótna plamami żywych, świetlistych, zwykle silnie kontrastowych barw, które częstokroć, w trosce o czytelność obrazu, obwodził delikatnym konturem. Jego pierwsze prace, które co prawda były przedmiotem żartów i kpin, z miejsca umieściły artystę w czołówce francuskiej awangardy.  Dół formularza

    W późniejszym okresie swojego życia, kiedy nie mógł już poruszać się bez wózka, Matisse zwrócił się w kierunku wycinanek. Miał 72 lata, kiedy pierwszy raz zaczął wycinać kształty z papieru, bez uprzedniego tworzenia szkicu. Jego prace, łączące w sobie cechy rzeźby i malarstwa, były dla niego ujściem jednocześnie dla spontaniczności, jak i dyscypliny. Twierdził także, że dzięki nowej technice odkrył, czego pragnęła i do czego dążyła sztuka jego epoki.

  • 19 marca: Andre Derain (wykład Ewy Szachowskiej)
    Malarz, grafik, rzeźbiarz i scenograf, jeden z założycieli fowizmu. Fowizm rozwijał się w latach 1905-1908 (czasy secesji w architekturze). Kierunek ten powstał we Francji. Nazwa Fowizm wzięła się od francuskiego słowa ‚le fauve’ oznaczającego ‚dzika bestia’. Derain proponował malarstwo uwolnione od dyktatu imitowania natury, zadowalające się dwuwymiarowymi płaszczyznami, z rysunkiem graniczącym z deformacją, z plamami ostro skontrastowanych jaskrawych kolorów, traktowanych niezależnie od przedstawianych motywów i obiektów. To malarstwo wydobywało ich zmysłowość, emocjonalność, nastrojowość. I zwiastowało ekspresjonizm.
  • 26 marca: Maurice de Vlaminck i Kees van Dongen (wykład Magdy Kąkolewskiej) 

    Maurice Vlaminck
    Był jednym z czołowych przedstawicieli fowizmu. Nie był wykształconym malarzem. Fascynowała go sztuka ludowa i prymitywna oraz rzeźba afrykańska. Jeśli obrazy fowistów przywoływały na myśl dzikie bestie, to prace Vlamincka, dzięki niezwykłej intensywności i jaskrawości barw, były z nich najdziksze.

    Kees van Dongen
    Portrecista kosmopolitycznych salonów. Malował głównie portrety paryskich aktorów i ludzi sceny. Jego prace charakteryzowała intensywność kontrastujących ze sobą kolorów, surowy realizm i czarne kontury. Nazywany „malarzem burdeli” van Dongen był szczególnie zafascynowany dzielnicą czerwonych latarni, przedstawiając tancerzy, piosenkarzy i prostytutki. Później wyspecjalizował się w także w portretach kobiet z towarzystwa które lubiły sposób, w jaki wydłużał ich kształty i sprawiał, że wyglądały zarówno elegancko, jak i nieco niebezpiecznie.

  • 2 kwietnia: Diego Riviera (wykład Ewy Szachowskiej)
    Rivera był dla Fridy Kahlo i Angeliny Beloff niespełnioną i najsilniejszą miłością. To, co cechowało te zdolne, wyjątkowe – w gruncie rzeczy bardzo silne kobiety – pisarz Henry James określiłby zapewne jako „nieprawdopodobne uwielbienie mężczyzny”. W Polsce Diego Rivera jest znany głównie jako mąż meksykańskiej malarki Fridy Kahlo. „Słoń i gołębica” – mówiono na salonach o parze artystów. Tymczasem to ona żyła w cieniu sławnego muralisty, którego dzieła można podziwiać zarówno w Pałacu Narodowym w mieście Meksyk, jak i w Muzeum Sztuki w Detroit.

  • 9 kwietnia: Fabergé – wykład świąteczny (wykład Magdy Kąkolewskiej) 
    Kiedy Peter Carl Fabergé przejął rodzinne przedsiębiorstwo masową produkcję biżuterii w modnym wówczas XVIII-wiecznym stylu francuskim zastąpiono tworzeniem unikatowych jubilerskich arcydzieł. Jednym z nich było powstałe w 1885 pierwsze jajko Fabergé, które wykonano jako wielkanocny prezent od cara Aleksandra III dla jego żony Marii Fiodorowej. Jajko otwierało się, ukazując złote żółtko. W żółtku znajdowała się złota kura, która w swoim wnętrzu skrywała złotą koronę wysadzaną diamentami i rubinowy wisiorek. Jajko tak zachwyciło carycę, że tuż po Wielkanocy car nadał Carlowi Fabergé tytuł nadwornego złotnika oraz zapewnił mu nieograniczony dostęp do kolekcji carskich precjozów w Ermitażu, gdzie genialny jubiler mógł studiować i znajdować inspiracje do kolejnych projektów.

  • 16 kwietnia: Ekspresjonizm niemiecki – Ernst Ludwig Kirchner (wykład Ewy Szachowskiej)
    W pierwszych latach XX wieku na królewskim uniwersytecie drezdeńskim, na wydziale architektury spotkali się czterej młodzi ludzie, którzy dzielili podobne artystyczne pasje. W 1905 wspomniana czwórka w składzie: Ernst Ludwig Kirchner, Fritz Bleyl, Erich Heckel i Karl Schmidt-Rottluff założyła artystyczną grupę Die Brücke. To wydarzenie jest uważane za moment narodzin niemieckiego ekspresjonizmu.
    Jak powiedział Kirchner, poprzez swoją sztukę pragnęli wyrażać się „bezpośrednio i autentycznie”, odrzucali sztukę akademicką jako drażniącą i poszukiwali środków, dzięki którym ich prace miałyby poczucie natychmiastowości i spontaniczności.
    Czerpali inspirację z emocjonalnie ekspresyjnych dzieł Vincenta van Gogha i Edvarda Muncha, także z odnalezionej w muzeach etnograficznych sztuki prymitywnych ludów Oceanii i Afryki oraz niemieckiej sztuki gotyckiej i renesansowej.
    W swoich artystycznych poszukiwaniach z entuzjazmem powrócili do starej techniki drzeworytu, w którym grupa Die Brücke osiągnęła mistrzostwo, wypracowując oryginalny styl  charakteryzujący się uproszczonymi formami, radykalnym spłaszczeniem i żywymi, nienaturalistycznymi kolorami.

  • 23 kwietnia: Der Blaue Reiter – Wassily Kandinsky (wykład Magdy Kąkolewskiej) 
    Wassily Kandinsky urodził się w Moskwie w wielokulturowej, burżuazyjnej rodzinie: jego ojciec był kupcem herbacianym z Syberii, matka wywodziła się z mongolskiej arystokracji. Jego zaplanowana przez rodziców kariera prawnicza doskonale się rozwijała- ukończył studia prawnicze i został profesorem nadzwyczajnym prawa na Uniwersytecie Moskiewskim.

    Wszystko się zmieniło, gdy w 1896 natknął się na wystawie na obraz z serii Stogi siana Moneta i został oczarowany. Wyjaśnił później, że sposób, w jaki ziemskie formy rozpłynęły się w blasku kolorów „przewyższył [jego] najśmielsze marzenia”. W tym roku, w wieku 30 lat, Kandinsky porzucił karierę i przeprowadził się do Monachium, aby studiować sztukę. Tam w 1911 Kandinsky wraz z grupą zaprzyjaźnionych awangardowych artystów ( Franz Marc, Paul Klee i August Macke) założyli nieformalne stowarzyszenie pod nazwą Der Blaue Reiter. Jaki jest rodowód nazwy, nie jest do końca jasne. Franz Marc uwielbiał konie, a jego liczne obrazy przedstawiające te zwierzęta są symptomem powrotu do natury (aspekt prymitywizmu) symptomatyczny dla wielu współczesnych mu artystów. Kandinsky zawsze był zafascynowany jeźdźcami na koniach (konie są symbolami siły, wolności i przyjemności). Tytuł Der Blaue Reiter nosi obraz Kandinsky’ego z 1903. Niebieski jest kolorem, który często wydawał się szczególnie ważny dla artystów, a dla Kandinsky’ego i Marca, którego był ulubionym kolorem, wydaje się mieć znaczenie mistyczne.

  •  30 kwietnia: Ekspresjonizm austriacki – Egon Schiele (wykład Ewy Szachowskiej)
    Wychowany w kolejarskiej rodzinie w dzieciństwie uwielbiał rysować pociągi. Jako wybitnie utalentowany rysownik został przyjęty do wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych w wieku 16 lat. W 1907 jego mentorem, potem również przyjacielem, został Gustav Klimt, który kupował rysunki Schielego, znajdował dla niego modeli oraz przedstawiał go potencjalnym patronom. Klimt wprowadził młodego artystę w środowisko wiedeńskiej secesji, której wkrótce Egon stał się ważnym przedstawicielem. W 1908 zorganizował również Schielemu wystawę kilku jego prac w wiedeńskim Kunstschau, gdzie jednocześnie były pokazywane obrazy Edvarda Muncha, Jana Tooropa i Vincenta van Gogha.
    Od 1910 Schiele podążył własną drogą twórczą, a jego prace z tego okresu charakteryzują się wirtuozowskim wykorzystaniem linii w przenikliwych, ekspresyjnych autoportretach i portretach kobiet i dzieci, często nagich, silnie naznaczonych seksualnością.
    Jego życie osobiste było burzliwe i dramatyczne. Mieszkał ze swoją partnerką życiową i modelką Valerie Neuzil w małych, prowincjonalnych miastach Krumau i Neulengbach, gdzie gorszył miejscowych swoim artystycznym, rozwiązłym stylem życia. W 1912 został na krótko aresztowany i uwięziony, gdy oskarżono go o uwiedzenie nieletniej i szerzenie pornografii. Sędzia w czasie rozprawy publicznie spalił jeden z jego rysunków uważanych za niemoralne.

  • 7 maja: oprowadzanie po wystawie finałowej 18. edycji konkursu Artystyczna Podróż Hestii w Muzeum nad Wisłą
    Wspólnie wybierzemy się do Muzeum nad Wisłą – filii Muzeum Sztuki Współczesnej w Warszawie, aby wziąć udział w oprowadzaniu po wystawie finałowej tegorocznej 18. edycji konkursu APH.

  • 14 maja: Gustaw Klimt (wykład Ewy Szachowskiej)
    Jeden z założycieli stowarzyszenia wiedeńskiej Secesji – Gustaw Klimt podróżował niewiele, ale to właśnie wyjazdy do Wenecji i Rawenny, słynących z pięknych mozaik, prawdopodobnie zainspirowały go do użycia płatków złota w obrazach. Ten okres jego twórczości zwany „ złotą fazą” przyniósł Klimtowi uznanie krytyki, uwielbienie wiedeńskiej klienteli i sukces finansowy.
    Złoto w płatkach naniesione na płótno pojawiło się już u Klimta we wczesnych pracach Pallas Atena( 1898) i Judyta( 1901), ale najbardziej znanymi i podziwianymi obrazami z tego okresu są niewątpliwie Portret Adele Bloch-Bauer I (1907) i Pocałunek (1907–08).

  • 21 maja: Oblicza kubizmu: Georges Braque (wykład Magdy Kąkolewskiej) 
    Georges Braque zaczął swą malarską karierę jako fowista w 1906, po wakacjach spędzonych w Antwerpii ze swym przyjacielem Ottonem Frieszem. I choć stworzył w tym duchu zaledwie około trzydziestu prac, dzięki swemu zrównoważonemu temperamentowi malarskiemu nadał fowizmowi jeden z jego najciekawszych aspektów. Dwa lata później, będąc pod silnym wrażeniem Cezanne’a i wyciągając wnioski z jego sztuki, trzykrotnie malował w plenerach Estaque i wraz z Picassem pracował nad rozwojem kubizmu. W recenzji z Salonu Jesiennego 1908 Louis Vauxcelles zarzucił Braque’owi malowanie „ małymi kubami”. To słowo zrobiło ogromna karierę, ale na początku używane było w pejoratywnym znaczeniu w odniesieniu do grupy odważnych twórców, którzy całkowicie zrewolucjonizowali i odmienili malarstwo XX wieku.

  • 28 maja: Fernand Léger – kubizm dla szarego człowieka (wykład Ewy Szachowskiej)
    Fernand Léger był francuskim artystą, który pracował w wielu mediach, prócz malarstwa zajmował się także grafiką i filmem. Najbardziej znany jest z wielkoformatowych obrazów i murali, często malowanych mocnymi, wyrazistymi kolorami z odważnymi liniami graficznymi, które były dowodem jego przekonania, że ​​„kolor jest… niezbędny do życia jak woda lub ogień”. W sposobie przedstawiania rzeczywistości sztuka Légera wyprzedzała swój czas, torując drogę sztuce współczesnej. Najbardziej przełomowy był sposób, w jaki Léger nadał wartość przedmiotom, zrównując je z żywymi istotami, co później skrzętnie podchwycił i wzmocnił ruch pop-artu. Léger był socjalistą. Wierzył, że głównym celem tworzenia sztuki jest wzbogacenie życia wszystkich członków społeczeństwa. Aby wprowadzić sztukę w codzienne życie ludzi tworzył plakaty i murale.

  • 4 czerwca: Alberto Giacometti (wykład Magdy Kąkolewskiej) 
    Jeden z najważniejszych rzeźbiarzy XX wieku, najbardziej znany z wysokich, smukłych przedstawień samotnych postaci, które Jean Paul Sartre porównał do prac egzystencjalistów w literaturze. Swoją sztuką Giacometti zadaje trudne pytania o kondycję człowieka we współczesnym świecie. Jako artysta był ogromnie samokrytyczny, trapiły go wątpliwości co do własnej pracy, ale było to również jego wielką siłą motywującą.

    Na jego twórczość szczególnie wpływ miał kubizm i surrealizm. Pomiędzy 1938 a 1944 rzeźby Giacomettiego miały maksymalną wysokość siedmiu centymetrów. Ich mały rozmiar odzwierciedlał rzeczywistą odległość między pozycją artysty a jego modelem. W tym kontekście samokrytycznie stwierdził: „Chcąc stworzyć z pamięci to, co widziałem, ku mojemu przerażeniu zobaczyłem, że moje rzeźby stawały się coraz mniejsze”. Po II wojnie Giacometti stworzył swoje najsłynniejsze rzeźby: wysokie i smukłe, rozpoznawalne na pierwszy rzut oka. Dla współczesnych, zwłaszcza powojennego pokolenia, stał się już za życia postacią legendarną.

  • 11 czerwca: Aleksander Calder (wykład Ewy Szachowskiej)
    Aleksander Calder, Amerykanin pochodzący z artystycznej rodziny z Filadelfii, dla przyjaciół „Sandy” jest uważany za jednego z twórców sztuki kinetycznej, twórcą ruchomych rzeźb z drutu zwanych mobilami.
    „Moja cała teoria o sztuce to zależność między formą, masami i ruchem” – powiedział kiedyś artysta. W połowie lat dwudziestych XX wieku przeniósł się do Paryża, gdzie został wprowadzony do europejskiej awangardy poprzez występy jego Cirque Calder( 1926-1931).

    Przełomowym momentem w życiu artysty okazała się wizyta w pracowni Pieta Mondriana w 1930, którą opisał we wspomnieniach: „To był bardzo ekscytujący pokój. Światło wpadało z lewej i prawej strony, a na solidnej ścianie między oknami były zawieszone awangardowe prace przedstawiające akrobacje z naklejonymi kolorowymi prostokątami z kartonu. Zasugerowałem Mondrianowi, że może fajnie byłoby oscylować te prostokąty. A on, z bardzo poważnym wyrazem twarzy, powiedział: „Nie, to nie jest konieczne, moje malarstwo jest już bardzo szybkie […] Ta jedna wizyta wywołała u mnie szok, po którym zaczęło się dziać”.
    („Calder”, Thames and Hudson, Ugo Mulas, H. H. Arnason)

    Odpowiedzią Caldera było zrobienie tego, czego Mondrian odmówił: stworzył ruch abstrakcyjny.

  • 18 czerwca: Henry Moore (wykład Magdy Kąkolewskiej) 
    Angielski twórca Henry Moore jest nazywany gigantem nowoczesnej rzeźby i nie ma w tym ani krzty przesady. W latach 30. XX wieku był jedną z najważniejszych postaci w sztuce angielskiej, a już w następnej dekadzie także światowej. Jego prace wywarły istotny wpływ na całe pokolenia rzeźbiarzy. Głównym ich tematem była pojedyncza postać ludzka lub grupa, przedstawiona w syntetycznej, zintegrowanej formie, awangardowa lecz jednocześnie przystępna i znajoma. Sformułował zasady tworzenia rzeźby abstrakcyjnej jako przemiany bezładnej bryły w kompozycję zachowującą ciągłość ze swoim otoczeniem powietrznym. Reprezentował kult szlachetnego autentycznego materiału (drewno, brąz, marmur).

    Był namiętnym zbieraczem różnych okazów przyrodniczych, kolekcjonował muszle, kamienie, kawałki drewna, a inspiracje tymi biomorficznymi kształtami znajdziemy w całej jego twórczości. Jak twierdził, „rzeźba musi mieć w sobie życie, siłę witalną, musi dawać uczucie organicznej formy, określonego patosu i ciepła”. Uważał też, że czysta abstrakcja byłaby lepiej realizowana w architekturze. To uwielbienie dla natury przekładało się także na stosunek do krajobrazu, który cenił nie tylko jako źródło inspiracji: mówił, że najchętniej ustawiłby rzeźbę w jakimkolwiek krajobrazie, niż pozwoliłby na umieszczenie jej w nawet najpiękniejszym budynku, gdyż rzeźba jest sztuką open air, otwartej przestrzeni.

  • 25 czerwca: wizyta w Galerii Sztuki XX i XXI wieku Muzeum Narodowego w Warszawie oraz kawa z ciastkiem w Café Lorentz 

CO JESZCZE WARTO WIEDZIEĆ O NASZYCH SPOTKANIACH?

  • Fakt, że grono naszych stałych bywalców stale się powiększa, daje nam dużą satysfakcję i ochotę do wspólnego penetrowania coraz to nowych obszarów historii sztuki. Przychodzą do nas niezwykli słuchacze: ciekawi świata, otwarci na nowości, dzielący się swoją wiedzą, podróżujący.
  • W naszych rozmowach o sztuce podejmujemy tematy przekrojowe, przedstawiające różne motywy. Uważamy bowiem, że takie podanie tematu sprzyja porządkowaniu własnej wiedzy, rozszerza zasób naszych własnych wiadomości. Anegdoty o artystach i ich dziełach, marszandach, zaskakujących transakcjach na aukcjach sztuki ubarwiają nasze opowieści i dodają im humoru.
  • Zależy nam bardzo, aby nasi goście poprzez kontakt ze sztuką odpoczęli od codzienności i choć na chwilę przenieśli się do świata wyobraźni; żeby przywołali wspomnienia odwiedzanych miejsc związanych ze sztuką, wakacji, podróży. Pomagamy pielęgnować wewnętrzna potrzebę samorealizacji, poznawania rzeczy nowych. Obcowanie ze sztuką daje poczucie wolności, pogłębia naszą kreatywność, pobudza do zadawania sobie i światu pytań, pozytywnie nastawia do inności, sprzyja tolerancji.
  • Na naszych wykładach, spotkaniach i warsztatach staramy się stworzyć przyjazną, pozytywna atmosferę. Dbamy o naszych słuchaczy, opowiadamy o tym co ciekawego dzieje się w danym momencie w Warszawie, co warto zobaczyć, na jaką wybrać się wystawę. Ponieważ w Pawilonie Sztuki odbywają się wernisaże i wystawy młodych polskich twórców, nasi słuchacze mają możliwość na bieżąco w tych wydarzeniach uczestniczyć.